1. ks. prob. Krzysztof Prus - osoba odpowiedzialna za prewencję

2. Magdalena Górniak - osoba zaufana

2. Elżbieta Jasek - osoba odpowiedzialna za podejmowanie interwencji

Standarty ochory dzieci, małoletnich i bezbronnych w Kościele

Powrót

Zasady bezpiecznej realizacji dorosły-dziecko

Komunikacja z dziećmi

v  W komunikacji z dziećmi zachowuj cierpliwość i szacunek.

v  Słuchaj uważnie dzieci i udzielaj im odpowiedzi adekwatnych do ich wieku i danej sytuacji.

v  Nie wolno Ci zawstydzać, upokarzać, lekceważyć i obrażać dziecka. Nie wolno Ci krzyczeć na dziecko w sytuacji innej niż wynikająca z bezpieczeństwa dziecka lub innych dzieci.

v  Nie wolno Ci ujawniać informacji wrażliwych dotyczących dziecka wobec osób nieuprawnionych, w tym wobec innych dzieci. Obejmuje to wizerunek dziecka, informacje o jego/jej sytuacji rodzinnej, ekonomicznej, medycznej, opiekuńczej i prawnej.

v  Szanuj prawo dziecka do prywatności. Jeśli konieczne jest odstąpienie od zasady poufności, aby chronić dziecko, wyjaśnij mu to najszybciej jak to możliwe.

v  Nie wolno Ci zachowywać się w obecności dzieci w sposób niestosowny. Obejmuje to używanie wulgarnych słów, gestów i żartów, czynienie obraźliwych uwag, nawiązywanie w wypowiedziach do aktywności bądź atrakcyjności seksualnej oraz wykorzystywanie wobec dziecka relacji władzy lub przewagi fizycznej (zastraszanie, przymuszanie, groźby).

v  Zapewnij dzieci, że jeśli czują się niekomfortowo w jakiejś sytuacji, wobec konkretnego zachowania czy słów, mogą o tym powiedzieć Tobie lub wskazanej osobie (w zależności od procedur interwencji, jakie przyjęła instytucja) i mogą oczekiwać odpowiedniej reakcji i/lub pomocy.

Kontakt fizyczny z dziećmi

Każde przemocowe działanie wobec dziecka jest niedopuszczalne. Istnieją jednak sytuacje, w których fizyczny kontakt z dzieckiem może być stosowny i spełnia zasady bezpiecznego kontaktu: jest odpowiedzią na potrzeby dziecka wdanym momencie, uwzględnia wiek dziecka,
etap rozwojowy, płeć, kontekst kulturowy i sytuacyjny .Pytaj dziecko o zgodę na kontakt fizyczny (np. przytulenie) i zachowując świadomość, że nawet przy Twoich dobrych intencjach taki kontakt może być błędnie zinterpretowany przez dziecko lub osoby trzecie.

v  Nie wolno Ci bić, szturchać, popychać ani w jakikolwiek sposób naruszać integralności fizycznej dziecka.

v  Nigdy nie dotykaj dziecka w sposób, który może być uznany za nieprzyzwoity lub niestosowny.

v  Zawsze bądź przygotowany na wyjaśnienie swoich działań.

v  Nie angażuj się w takie aktywności jak łaskotanie, udawane walki z dziećmi czy brutalne zabawy fizyczne.

v  Zachowaj szczególną ostrożność wobec dzieci, które doświadczyły nadużycia i krzywdzenia, w tym seksualnego, fizycznego bądź zaniedbania.

v  Kontakt fizyczny z dzieckiem nigdy nie może być niejawny bądź ukrywany, wiązać się z jakąkolwiek gratyfikacją ani wynikać z relacji władzy.

v  W sytuacjach wymagających czynności pielęgnacyjnych i higienicznych wobec dziecka, unikaj innego niż niezbędny kontaktu fizycznego z dzieckiem.

Proboszcz uzyskuje pisemne zgody rodziców (opiekunów) na robienie dzieciom zdjęć oraz publikowanie ich w mediach społecznościowych oraz stronie internetowej parafii. Rodzic ma prawo wycofać swoją zgodę w każdym momencie, bez wskazywania uzasadnienia swojej decyzji.
Jeśli wizerunek dziecka stanowi jedynie szczegół całości takiej jak zgromadzenie, krajobraz, impreza publiczna, zgoda rodziców/opiekunów prawnych dziecka nie jest wymagane

Jak rozpoznać przemoc wobec dziecka ?

Zareaguj, gdy:

v  Dziecko jest często brudne, nieprzyjemnie pachnie,

v  Dziecko kradnie jedzenie, pieniądze itp.,

v  Dziecko żebrze,

v  Dziecko jest głodne,

v  Dziecko nie otrzymuje potrzebnej mu opieki medycznej, szczepień, okularów itp.,

v  Dziecko ma widoczne obrażenia ciała (siniaki, poparzenia, ugryzienia, złamania kości itp.), których pochodzenie trudno jest wyjaśnić.

v  Dziecko nadmiernie zakrywa ciało, niestosownie do sytuacji i pogody,

v  Dziecko wzdryga się, kiedy podchodzi do niego osoba dorosła,

v  Dziecko cierpi na powtarzające się dolegliwości somatyczne: bóle brzucha, głowy, mdłości itp.,

v  Dziecko jest bierne, wycofane, uległe, przestraszone, depresyjne itp. lub zachowuje się agresywnie, buntuje się, samookalecza się itp.,

v  Dziecko osiąga słabsze wyniki w edukacji w stosunku do swoich możliwości,

v  Dziecko ucieka w świat wirtualny (gry komputerowe, Internet itp.),

v  Dziecko nadmiernie szuka kontaktu z innym dorosłym (tzw. „lepkość” dziecka),

v  Dziecko moczy i zanieczyszcza się bez powodu lub w konkretnych sytuacjach czy też na widok określonych osób,

v  Dziecko ma otarcia naskórka, bolesność narządów płciowych i/lub odbytu,

v  W pracach artystycznych, rozmowach, zachowaniu dziecka zaczynają dominować elementy/ motywy seksualne,

v  Dziecko ucieka z domu,

v  Nastąpiła nagła i wyraźna zmiana zachowania dziecka,

v  Dziecko mówi o przemocy, opowiada o sytuacjach, których doświadc

Jak rozmawiać z dzieckiem krzywdzonym ?

©       Zadbaj o sprzyjające warunki rozmowy:  

©       Używaj języka zrozumiałego dla dziecka.

©       Okazuj dziecku szacunek, akceptację i empatyczne zrozumienie

©       Nie naciskaj na dziecko – wyznanie całej prawdy może łączyć się z ogromnym lękiem.

©       Unikaj naprowadzania dziecka na odpowiedzi, które chciałbyś usłyszeć.

©       Pochwal za odwagę podjęcia rozmowy tj. nie za treść rozmowy, lecz za to, że mówi.

©       Nazwij przemoc – przemocą i pokaż dziecku, że nie jest winne tego, co zrobił dorosły.

©       Wesprzyj dziecko – utwierdź w przekonaniu, że nie tylko je to spotkało, że wiele dzieci przeżywa podobne problemy.

©       Wyjaśnij dziecku w przystępny sposób, co zamierzasz dalej robić.

Procedury interwencji w przypadku krzywdzenia dziecka

v  W przypadku uzyskania przez dorosłego informacji, że dziecko jest krzywdzone, dorosły ma obowiązek sporządzenia notatki służbowej i przekazania uzyskanej informacji osobie odpowiedzialnej za podjęcie interwencji

v  Osoba ta (koordynator) wzywa opiekunów dziecka, którego krzywdzenie podejrzewa i informuje ich o podejrzeniach.

v  Należy sporządzić opis sytuacji dziecka na podstawie rozmów z dzieckiem i rodzicami oraz przygotować  plan pomocy dziecku.

v  Plan pomocy dziecku powinien zawierać wskazania dotyczące:

o  podjęcia  działań w celu zapewnienia dziecku bezpieczeństwa, w tym zgłoszenie podejrzenia krzywdzenia do odpowiedniej instytucji;

o  wsparcia, jakie zaoferuje się dziecku;

W przypadkach bardziej skomplikowanych koordynator zgłasza podejrzenia krzywdzenia dziecka do odpowiedniej instytucji (prokuratura/policja lub sąd).

     Z przebiegu interwencji sporządza się kartę interwencji

 Procedura interwencji w sytuacji krzywdzenia dziecka przez pracownika jednostki:

v  Osoba podejrzewająca krzywdzenie dziecka przez pracownika  zgłasza problem Proboszczowi.

v  Proboszcz zapoznaje się z okolicznościami zdarzenia, prowadzi rozmowę wyjaśniającą z pracownikiem podejrzanym o krzywdzenie i z dzieckiem w obecności koordynatora

v  Odsuwa pracownika od bezpośredniej pracy z dziećmi do czasu wyjaśnienia zdarzenia.

v  Wszystkie czynności dokumentowane są protokołem, który składa się z wyjaśnień uczestników postępowania.

W przypadku, gdy doszło do naruszenia praw lub dobra dziecka, Proboszcz powiadami właściwe organy

Procedura interwencji w sytuacji krzywdzenia dziecka przez rówieśników:

v  Osoba podejrzewająca krzywdzenie dziecka przez rówieśników lub krzywdzone dziecko zgłasza problem do Proboszcza.

v  Proboszcz wraz z koordynatorem powinien przeprowadzić rozmowę z osobą poszkodowaną oraz z dzieckiem/dziećmi oskarżonymi o krzywdzenie swojego kolegi, bądź koleżanki.

v  Po przeprowadzeniu takich rozmów koordynator  powinien opracować plan pomocowy dziecku – ofierze i dziecku – sprawcy

 Procedura Niebieskiej Karty

Podmiotami zobowiązanymi do działania w ramach procedury „Niebieskie Karty” są przedstawiciele:

v  jednostek pomocy społecznej,

v  gminnych komisji rozwiązywania problemów alkoholowych,

v  Policji,

v  oświaty,

v  ochrony zdrowia.

Wymienione podmioty są uprawnione i zarazem zobowiązane do prowadzenia procedury „Niebieskiej Karty” w każdym przypadku uzasadnionego podejrzenia zaistnienia przemocy w rodzinie.

Procedurę Niebieskiej Karty należy wszcząć na podstawie samego uzasadnionego podejrzenia zaistnienia przemocy w rodzinie chociażby niepopartego żadnymi dowodami (art. 9d ust. 4 ustawy), ale już dalsze prowadzenie procedury wymaga uzasadnionego podejrzenia
stosowania przemocy wobec członków rodziny (art. 9d ust. 2 ustawy).

v  Zespół Interdyscyplinarny ds. Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie ul. Dworcowa 7, 62-200 Gniezno, tel. 61 426 25 82, 426 30 16, 424 15 99, 424 11 88, fax. 61 426 25 82 wew. 68, pok. 14 (I piętro) tel. wew. 63,

v  Telefon Zaufania - 19 288 (linia dostępna od poniedziałku do piątku w godz. 20:00 - 08:00; w soboty, niedziele i święta - całodobowo);v  Ogólnopolskie Pogotowie dla Ofiar Przemocy w Rodzinie „Niebieska Linia” – tel. 800 120 002 (linia dostępna 24 godziny na dobę i przez siedem dni w tygodniu) oraz e-mail: niebieskalinia@niebieskalinia.info;

v  Ogólnopolskie Pogotowie dla Ofiar Przemocy w Rodzinie „Niebieska Linia” Instytutu Psychologii Zdrowia – tel. (22) 668 70 00 oraz 116 123 (linia dostępna 24 godziny na dobę i przez siedem dni w tygodniu);

v  Fundacja Feminoteka - Telefon przeciwprzemocowy dla kobiet doświadczających przemocy (w tym kobiet transseksualnych) – tel. 888 88 33 88 (telefon czynny od poniedziałku do piątku w godz. 11 – 19);

v  Centrum Praw Kobiet – tel. 800 107 777 (telefon interwencyjny czynny całą dobę; po połączeniu należy wybrać 1 i potem 3);

v  Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę – Telefon zaufania dla dzieci i młodzieży – tel. 116 111 (linia dostępna 24 godziny na dobę i przez siedem dni w tygodniu) oraz Telefon dla rodziców i nauczycieli, którzy potrzebują wsparcia i informacji w zakresie przeciwdziałania i pomocy psychologicznej dzieciom przeżywającym kłopoty
i trudności takie jak: agresja i przemoc w szkole – tel. 800 100 100 (linia czynna od poniedziałku do piątku, w godz. 12 – 15);

v  Dziecięcy Telefon Zaufania Rzecznika Praw Dziecka – tel. 800 12 12 12 (linia dostępna 24 godziny na dobę i przez siedem dni w tygodniu);

v  Anonimowa Policyjna Linia Specjalna „Zatrzymaj Przemoc” – tel. 800 120 148 – (bezpłatna linia dostępna 24 godziny na dobę i przez siedem dni w tygodniu);

v  Linia wsparcia psychologicznego Polskiego Czerwonego Krzyża – tel. (22) 230 22 07 (linia dostępna od poniedziałku do piątku w godz. 16 – 20);

v  Bezpłatna aplikacja mobilna „Twój parasol” – https://twojparasol.com/.